تا خلق مرتد نشود « نعوذ باللّه من هذه الضلالة » . لو سلموا لولاة الامر امرهم * يأسل بينهم فى الارض سيفان مسأله ؟ ايشان دانند كه به سبب تقديم ابو بكر اهل يمامه انكار كردند در امامت او تا بدان حد رسيد كه ابو بكر گفت ايشان مرتد شدند و خالد بن وليد را بفرستاد و خون‌ريزى عظيم شد و ايشان خلقى را به اسيرى آوردند و گفتند اين جمله غنيمت است و اين ارتداد به سبب تقدم ابو بكر بود . و همچنين در روز توليت ابو بكر مر عمر را مردم فرياد برآوردند و گفتند اختيار او مكن او مرد فظ غليظ است اكنون كه او رعيت است ما طاقت او نداريم از خدا بترس و او را بر ما مسلط كن ، ابو بكر در خشم شد و گفت مرا به خدا مىترسانيد اين عجب كه تقديم اين هر دو اقتضا تأخير نمىكند و كراهيت بعضى امت بر على اقتضاى تأخير مىكند . و همچنين قوم طالوت گفتند : أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنا وَ نَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَ لَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمالِ ( بقره 248 ) كجاست او را ملك بر ما و ما سزاوارتريم به ملك از او و نيست او را فراخى در مال ، و ايشان طالوت را به تقديم كاره بودند حق تعالى چون او را كاره نبود و لايق اين كار مىدانست به رأى و علم و قوت و شجاعت او را مقدم كرد كما قال : إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ ( بقره 248 ) به درستى كه خداى برگزيده او را بر شما زيادتى داد در علم و جسم . مسأله ؟ عالمان ايشان معترف‌اند كه على افضل بود و فاضل به قول خدا عظيم القدر و المحل و رفيع الشأن باشد و نقيصه و ذم او حرام باشد با اين قول كه هر كه بر ابو بكر خروج كند او را كافر و مرتد دانند و كسى كه در امامت شاك بود همچنين چنان كه ابو الحسن اشعرى در كتاب مقالات الفرق نص كرده است . و همچنين خون او را حلال دانند و عذرى نخواهند براى آن طائفه و آنان كه بر افضل كه على است خروج كردند عذرها انگيزد و اقامت بينات كنند بر آنكه ايشان مصيب بودند و توبه كردند ؛ بلى توبه كردند ليكن در دوزخ كما قال اللّه تعالى : فَاعْتَرَفْنا بِذُنُوبِنا فَهَلْ إِلى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ ( مؤمن 11 ) يعنى معترف شديم به گناه خود پس آيا راهى باشد ما را به خروج و قال : أَخْرِجْنا نَعْمَلْ صالِحاً غَيْرَ الَّذِي كُنَّا نَعْمَلُ ( فاطر 34 ) خارج گردان كه عمل صالح كنيم به غير آنچه در دنيا مىكرديم . و گويند محاربان على با او در بهشت خواهند بود و از اعادى على عايشه بود و طلحه